Ամսագրի կամ հրապարակման վերնագիր:

Русский язык в Армении=Ռուսաց լեզուն Հայաստանում=Russian language in Armenia

Հրապարակման ամսաթիւ:

2023

Համար:

2 (117)

ISSN:

1829-4162

Լրացուցիչ տեղեկութիւն:

Գարիպովա Գ. Տ., Garipova G. T.

Այլ վերնագիր:

Վ. Վ. Մայակովսկու հայկական ծածկագրերը XX-րդ դարիռուս գրականության պոեզիայի համատեքստում ; Armenian Codes in V. Mayakovsky's poetry in the Context of Russian Literature of the 20th century

Համատեղ հեղինակները:

Армянский государственный педагогический университет имени Хачатура Абовяна

Աջակից(ներ):

Гл. ред. А. М. Амирханян

Ծածկոյթ:

118-127

Ամփոփում:

В статье анализируются ключевые концепты образа «потерянный рай» в творчестве В. Маяковского, соотносимые с армянскими кодами. Автор исследует библейскую составляющую поэтического «хрустального потерянного рая» Маяковского в контексте русской литературы ХХ века, референциально фиксирующей те же самые экзистенциальные коды памяти, которые встраиваются в общую мифопоэтическую картину. На материале произведений О. Мандельштама, А. Битова, Сухбата Афлатуни прослеживаются «хрустальные» и «глиняные» коннотации образа «потерянный рай», конгениальные концепции Маяковского и составляющие основу армянской традиции как библейской. Именно поэтому хронотопическое пространство мира поэт маркирует библейскими локусами. Подчеркивается, что для поэзии Маяковского характерно понимание Армении не как онтологического, но как экзистенциального пространства «внутренней Армении» – своей, но не чужой. Особый акцент делается на анализе смысловых составляющих мифологемы «гора Арарат», концептуально связанных с концептами Ноева ковчега.
Հոդվածում վերլուծվում են Վ. Մայակովսկու ստեղծագործություններում «կորուսյալ դրախտի» կերպարի հիմնական հասկացությունները՝ կապված հայկական ծածկագրերի հետ։ Հեղինակը ուսումնասիրում է Մայակովսկու բանաստեղծական «կորած բյուրեղյա դրախտի» աստվածաշնչյան բաղադրիչը XX-րդ դարի ռուս գրականության համատեքստում՝ ամրագրելով էկզիստենցիալ հիշողության նույն կոդերը, որոնք ներդրված են ընդհանուր առասպելական պատկերի մեջ: «Կորած դրախտ» պատկերի «բյուրեղյա» և «կավե» ենթատեքստը, որը կազմում է հայկական ավանդույթի հիմքը՝ որպես աստվածաշնչային, կարելի է գտնել Օ.Մանդելշտամի, Ա.Բիտովի, Սուխբատ Աֆլաթունու ստեղծագործու-թյուններում։ Մատնանշվում է աշխարհի քրոնոտոպիկ տարածությունը աստվածաշնչյան տեղանքներով։ Մայակովսկու պոեզիային բնորոշ է Հայաստանը ոչ թե որպես գոյաբանական, այլ որպես սեփական, այլ ոչ ուրիշի «ներքին Հայաստանի» էկզիստենցիալ տարածություն ընկալելը: Հեղինակը վերլուծում է և հատուկ շեշտադրում է «Արարատ լեռ» առասպելաբանության իմաստային բաղադրիչները ՝ հայեցակարգային առումով Նոյան տապանի հասկացություններին առնչվող։
The article analyzes the key concepts of the image of “paradise lost” in the works of V. Mayakovsky, correlated with the Armenian codes. The author explores the biblical component of Mayakovsky's poetic “crystal paradise lost” in the context of Russian literature of the twentieth century, referentially fixing the same existential memory codes that are embedded in the general mythopoetic picture. The “crystal” and “clay” connotations of the “paradise lost” image, which forms the basis of the Armenian tradition as a biblical one, can be traced on the material of the works of O. Mandelstam, A. Bitov, Sukhbat Aflatuni. The poet marks the chronotopic space of the world with biblical loci. Mayakovsky's poetry is characterized by understanding Armenia not as an ontological, but as an existential space of “inner Armenia” – one's own, but not someone else's. The author places special emphasis on the analysis of the semantic components of the mythologeme “Mount Ararat”, conceptually related to the concepts of Noah's Ark.

Հրատարակութեան վայրը:

Ереван

Ձեւաչափ:

pdf

Նոյնացուցիչ:

oai:arar.sci.am:427453

Լեզու:

ru