Հրապարակման մանրամասներ:

Լույս է տեսնում 2004 թվականից։

Ամսագրի կամ հրապարակման վերնագիր:

Գրականագիտական հանդես = Литературный журнал = Literary Journal

Հրապարակման ամսաթիւ:

2026

Հատոր:

Լ

Համար:

1

ISSN:

1829-0116

Լրացուցիչ տեղեկութիւն:

Tamrazyan Shushanik, Тамразян Шушаник

Այլ վերնագիր:

Жизнь пейзажа в прозе Ивана Бунина։ изгнание иэкзотизм в армянском и французском переводах рассказа «Кавказ ; The Life of Landscape in Ivan Bunin's Prose: Exileand the Exotic in the Armenian and French Translations of the Short Story“Caucasus”

Ծածկոյթ:

200-221

Ամփոփում:

Իվան Բունինի արձակն աչքի է ընկնում բնապատկերների բացառիկ վարպետությամբ: «Կովկաս» պատմվածքում բնապատկերը դառնում է հերոսների ներքին դրամայի բեմականացումը, պարբերաբար խոսում է կերպարների փոխարեն: Բու- նինյան Կովկասն օժտված է խոր երկակիությամբ. այն դրախտ է և ինքնակամ աքսոր, Եդեմական պարտեզ, բայց և գիշերային անտառի «գերեզմանային», դարանած ներկայություն: Ինքնատիպ բնապատկերների շնորհիվ՝ Իվան Բունինը ստեղծում է տարաշխարհիկի իր պոետիկան: Զուգադրելով պատմվածքի հայերեն և ֆրանսերեն թարգմանությունները՝ ուսումնասիրությունը ցույց է տալիս՝ ինչ ոճական հնարքների շնորհիվ է բնության պարզ նկարագրությունը վերածվում արվեստագետի եզակի կտավի, ինչպես են ինքնատիպ շարահյուսական կառույցները դառնում կովկասյան բնապատկերի ռիթմն ու մեղեդին: Հոդվածը խորհրդածություն է եզակիության առարկայական նշանների և դրանց վերստեղծման բազմաբարդ գործընթացի մասին թարգմանական արարում: Հետևելով հայ և ֆրանսիացի թարգմանիչների լուծումներին՝ այն ցույց է տալիս՝ ինչ ոճական և բովանդակային հետևանքներ կարող են ունենալ գեղարվեստական պատկերի սրբագրումները և շարահյուսական միջամտությունները թարգմանական գործընթացում:
Проза Ивана Бунина выделяется необычайным мастерством литературных пейзажей. В рассказе "Кавказ" пейзаж является эмоциональным и поэтическим стержнем рассказа, выражает внутреннюю драму героев и неоднократно говорит вместо них. Кавказу Бунина присуща существенная двойственность. Кавказский "первобытный" пейзаж - рай и изгнание, Эдемский сад, но и "гробовое", всепоглощающее присутствие ночного леса. Необычайно сжатые и яркие пейзажи сплетаются в бунинскую уникальную поэтику экзотизма. Сопоставляя армянский и французский перевод, статья показывает как, с помощью каких стилистических фигур обыкновенное описание природы оживает, превращаясь в уникальную картину живописца, как синтаксические оригинальные конструкции создают определенный ритм и мелодию бунинского Кавказа. Изучая внешние, ощутимые признаки художественной уникальности, сопоставительный анализ двух переводов раскрывает стилистические и смысловые последствия переводческих разъяснений и синтаксических корректировок в процессе воссоздания бунинского пейзажа.
La prose d’Ivan Bounine se caractérise par la maîtrise exceptionnelle de l’art du paysage. Dans le récit intitulé « Caucase » le paysage met en scène le drame intérieur des personnages, il prend corps et visage pour parler à leur place. Le Caucase de Bounine revêt une profonde ambiguïté ; il est le paradis perdu et l’exil volontaire, le jardin d’Eden et la présence « sépulcrale », en veille constante, des forêts nocturnes. Moyennant des paysages singuliers, Bounine crée une véritable poétique de l’exotique. En comparant les traductions arménienne et française du récit, la présente étude cherche à montrer par quels procédés stylistiques une simple description de la nature se transforme en tableau vivant, en témoignage du regard unique de l’artiste. L’article se penche également sur les structures syntaxiques irrégulières constituant le rythme et la musique du paysage caucasien. Cette étude est une réflexion sur les signes tangibles du regard singulier du peintre et sur le processus de leur recréation. Analysant les propositions des traducteurs, elle s’interroge sur les conséquences de l’explicitation de l’image poétique et des transformations syntaxiques.

Հրատարակութեան վայրը:

Երևան

Հրատարակիչ:

ՀՀ ԳԱԱ Գրականության ինստիտուտ

Ձեւաչափ:

pdf

Նոյնացուցիչ:

կապին հետեւելուն համար սեղմէ հոս ; oai:arar.sci.am:436059

Բնօրինակին գտնուելու վայրը:

ՀՀ ԳԱԱ Հիմնարար գիտական գրադարան