Ամսագրի կամ հրապարակման վերնագիր:

Լեզու և լեզվաբանություն= Язык и языкознание= Language and linguistics

Հրապարակման ամսաթիվ:

2025

Համար:

2 (33)

ISSN:

1829-0183

Լրացուցիչ տեղեկություն:

Азизбекян З., Ազիզբեկյան Զ․

Այլ վերնագիր:

Стилистические функции антитезы в испанских народных сказках ; Հակադրության ոճական գործառույթները իսպանական ժողովրդական հեքիաթներում

Համատեղ հեղինակները:

ՀՀ ԳԱԱ Հ․ Աճառյանի անվան լեզվի ինստիտուտ

Աջակից(ներ):

Գլխ․ խմբ․՝ Վազգեն Համբարձումյան (2003-)

Ծածկույթ:

68-76

Ամփոփում:

El presente artículo tiene como objetivo examinar la antítesis como parte inseparable del sistema artístico-figurativo del cuento maravilloso español, mediante la cual se construye la trama del relato. Los cuentos se basan en el principio de la oposición, lo que está determinado por sus particularidades genéricas. Aquí, la trama, por regla general, se construye sobre la base de la lucha entre el bien y el mal, lo cual constituye el fundamento del recurso de la antítesis. En los cuentos maravillosos españoles, las antítesis se caracterizan por unafiguratividad viva, una profunda emotividad y expresividad, y poseen un gran valor cognitivo y estético. Constituyen uno de los medios textuales fundamentales propios del sistema figurativo de estos cuentos, que, con sus matices emotivo-expresivos, resaltan la caracterización de los personajes y las valoraciones subjetivas del narrador respecto al mundo del cuento.
The aim of the present article is to examine antithesis as an integral component of the artistic-imagistic system of the Spanish fairy tale, through which the narrative structure is formed. These tales are grounded in the principle of contrast, a feature conditioned by their generic characteristics. As a rule, the plot is built upon the struggle between good and evil, which lies at the core of the device of antithesis. In Spanish fairy tales, antitheses are endowed with vivid imagery, profound emotionality, and marked expressiveness, possessing significant cognitive and aesthetic value. They constitute one of the essential textual-constructive means characteristic of the imagistic system of these tales, revealing— through their emotional-expressive nuances—the characters’ traits as well as the storyteller’s subjective evaluations of the fairy-tale world.
Цель настоящей статьи исследовать антитезу как неотъемлемую часть художественно-образной системы испанской волшебной сказки, при помощи которой строится сюжет сказки. Сказки основаны на принципе противопоставления, что обусловлено их жанровыми особенностями. Здесь сюжет, как правило, строится на основе борьбы добра и зла, что и лежит в основе приёма антитезы. В испанских волшебных сказках антитезы наделены яркой красочностью, глубокой эмоциональностью и выразительностью и имеют большую познавательную и эстетическую ценность. Они являются важными текстообразующими средствами образной системы данных сказок, которые своими эмоционально-выразительными оттенками выявляют облик героев, субъективные оценки сказочника по отношению к сказочному миру.

Հայերենի բառապաշարի պատմական ուսումնասիրության մի ոլորտ է արմատի (արմատական բառի) ծագումնային բնույթի որոշումը (ստուգաբանությունը): Այս ոլորտում դեռևս կան միավորներ, որոնց ծագումը մնում է չբացահայտված, այլև որոշ դեպքերում, նկատի ունենալով տվյալ գիտության ձեռքբերումները, հարկ է լինում կատարել լրացումներ կամ վերանայումներ: Այս դեպքում նման քննության են առնվում հայերեն պաղ- (պաղպաջուն), փետուր, փիճի («մի ծառատեսակ. սոճի»), (ս)փիռ // (ս)փիւռ («փռել, տարածել. փռվածք») և փուռն «(հացի) փուռ» միավորները: Հայերենի ստուգաբանական բառարաններում դրանք համարվում են կաˊմ անհայտ ծագման, կաˊմ ոչ բավարար չափով ստուգաբանված բառ(արմատն)եր: համակարգի անքակտելի մաս, որի միջոցով կառուցվում է հեքիաթի սյուժեն։ Հեքիաթները հիմնված են հակադրույթի սկզբունքի վրա, որը պայմանավորված է դրանց ժանրային առանձնահատկություններով։ Այստեղ սյուժեն, որպես կանոն, կառուցվում է բարու և չարի պայքարի հիման վրա, որն էլ ընկած է հակադրության հնարի հիմքում։ Իսպանական հրաշապատում հեքիաթներում հակադրություններն օժտված են վառ պատկերավորությամբ, խոր հուզականությամբ ու արտահայտչականությամբ և ունեն ճանաչողական ու գեղագիտական մեծ արժեք: Դրանք տվյալ հեքիաթների պատկերավոր համակարգին բնորոշ տեքստակազմիչ կարևոր միջոցներից են, որոնք իրենց հուզարտահայտչական երանգներով վեր են հանում հերոսների նկարագիրը, հեքիաթային աշխարհի հանդեպ հեքիաթասացի սուբյեկտիվ գնահատականները։

Հրատարակության վայրը:

Երևան

Ձևաչափ:

pdf

Նույնացուցիչ:

սեղմիր այստեղ կապին հետևելու համար ; oai:arar.sci.am:429768

Գլխավոր նշում:

Հանդեսի հիմնադիրն է ՀՀ ԳԱԱ Հ. Աճառյանի անվան լեզվի ինստիտուտը։ Լույս է տեսնում 2003 թ., տարին երկու անգամ։

Բնօրինակի գտնվելու վայրը:

ՀՀ ԳԱԱ Հիմնարար գիտական գրադարան