Ցույց տուր կառուցվածքը

«Պատմություն և քաղաքականություն» գիտական հանդեսը հիմնադրվել է «Զորավար Սեպուհ» պատմաքաղաքական վերլուծական կենտրոնի /գրանցման համար 211.171.1003990, հիմնադրման տարի 2018, գրանցման ամսաթիվ 2018-02-02/ գիտական խորհրդի որոշմամբ: Նրա գլխավոր նպատակը պատմաքաղաքական անցյալ և ներկա իրադարձությունների մատուցումն է նոր հայեցակարգերով և այն արհեստական պատմագիտական, տնտեսագիտական և քաղաքագիտական հայեցակետերի մերժումը, որն անհրաժեշտ է մեր ժողովրդի, մեր պետական և ոչ պետական քաղաքական և տնտեսագիտական մտքի կուռ և ամբողջական դարձնելու տեսանկյունից։ Հանդեսն ունի երեք ուղղվածություն՝ պատմա-մշակութային, քաղաքագիտական և տնտեսագիտական։ Հանդեսի խմբագրական խորհրդում ընդգրկված են հայրենի և արտերկրյա հայտնի գիտնական - հայագետներ, պատմաբաններ, քաղաքագետներեր և տնտեսագետներ։ Հանդեսը լույս է տեսնում տարեկան վեց անգամ, երկու ամիսը մեկ, յուրաքանչյուր երրորդ ամսում։ Հանդեսի գլխավոր խմբագիրն է պատմական գիտությունների դոկտոր, պրոֆեսոր, ԵՊՀ հայոց պատմության ամբիոնի պրոֆեսոր, «Զորավար Սեպուհ» պատմաքաղաքական վերլուծական կենտրոնի նախագահ Աշոտ Ներսիսյանը։

уголовное производство ; оправдательные доказательства ; факт ; отсутствие событий преступления ; виновное лицо ; правовая квалификация ; расследование ; преступление ; стадия расследования ; прямые Икосвенные доказательства ; фактическое лишение свободы ; квалификация ; уголовное дело

Ուղղակի և անուղղակի ապացույցները, լինելով հավաստի, թույլ կտան մեզ գալ ճշմարտության, իսկ ճիշտ կիրառման դեպքում դրանք կարող են ծառայել որպես արդարության հասնելու միջոց: Որո՞նք են դրանք, և ո՞րն է դրանց նշանակությունը: Դատական և քննչական պրակտիկայում անուղղակի ապացույցները ամենավտանգավոր հանցագործությունները բացահայտելու ամենակարևոր միջոցն են՝ ահաբեկչություն, կանխամտածված սպանություն, յուրացում կամ յուրացում և այլն։ Յուրաքանչյուր միջանկյալ փաստ հաստատվում է մի քանի ապացույցներով։ Անուղղակի ապացույցների կառուցվածքը ունի երկու փուլ. Առաջին փուլն այն է, երբ հայտնի են դառնում միջանկյալ փաստերը։ Երկրորդ փուլն այն է, երբ առկա փաստերից եզրակացություններ են արվում հանցագործության դեպքերի առկայության կամ բացակայության, դրա իրավական որակավորման, հանցագործություն կատարած անձի մեղավորության և իրավական նշանակություն ունեցող այլ հանգամանքների վերաբերյալ: Անուղղակի ապացույցների թերագնահատումը հաճախ դատական սխալների պատճառ է դառնում: Գրոդինսկի Մ.Մ. իր աշխատանքում, վերլուծելով «ապացույց» հասկացության օրենսդրական սահմանումը, մատնանշում է այն տարբերությունը, որը օրենքը դնում է փաստական տվյալների (փաստերի մասին տեղեկատվության) և դրանց հաստատման միջոցների միջև, և նշում, որ այս տարբերակումը թույլ է տալիս «քննիչին և դատարանին. հաշվի առնել ապացույցների գործընթացի երկու կողմերի՝ փաստական տվյալներ հավաքելու և դրանց հետ գործելու առանձնահատկությունները, միևնույն ժամանակ, դրանց անխզելի կապը»։ Արդարացնող հանգամանքները հաստատում են մեղադրանքի հետ անհամատեղելի փաստեր։ Այս փաստերը կարելի է բաժանել յոթ խմբի. Ուշադրություն է դարձվում դրանցից մեկին, այն է՝ վեցերորդին՝ պայմանավորված ՌԴ ՔՕ 159-րդ հոդվածով սուտ մատնության հետ կապված քրեական գործով վերը ներկայացված հանգամանքներով։ Վեցերորդ խումբը միավորում է փաստեր, որոնք հերքում են մեղադրական ապացույցները կամ կասկածի տակ են դնում դրանց հավաստիությունը։ Այդպիսի փաստերն են՝ մեղադրյալին մեղադրող տուժողների և վկաների ցուցմունքների անարժանահավատությունը. մեղադրական ապացույցների հակասությունը այլ ապացույցներով հաստատված գործի իրական հանգամանքներին։
Di-rect and indirect evidence, being reliable, will allow us to come to the truth, and if properly applied, they can serve as a means to achieve justice. Let's pay attention directly to the indirect evidence. What are these, and what is their meaning? indirect evidence in judicial and investigative practice is the most important means of uncovering the most dangerous crimes – such as terrorism, premeditated murder, embezzlement or embezzlement, etc. Each intermediate fact is established by several proofs. The structure of indirect evidence has figuratively two stages. The first stage is when intermediate facts become known. The second stage is when con-clusions are drawn from the available facts about the presence or absence of events of a crime, its legal qualification, the guilt of the person who committed this crime, and all other circumstances of legal significance. Underestimation of circumstantial evidence is often the cause of judicial errors. Grodzinsky M.M. in his work, analyzing the legislative definition of the concept of evidence, pointed out the distinction that the law draws between fac-tual data (information about facts) and the means of establishing them, and noted that this distinction allows "the investigator and the court to take into account the peculiarities of both sides of the evidence process – collecting factual data and operating with them, while at the same time, their indissoluble connection." Exculpatory circumstantial evidence establishes facts incompatible with the prosecution. These facts can be divided into seven groups. Let's pay attention to one of them, namely the sixth due to the circumstances in the criminal case related to perjury under Article 159 of the Criminal Code of the Russian Federation, which were presented above. The sixth group combines facts that refute the accusatory evidence or call into question their reliability. Such facts are: the unreliability of the testimony of victims and witnesses incriminating the accused; the contradiction of the accusatory evidence to the actual circum-stances of the case established by other evidence.

Երևան

Գիտական հանդես

pdf

Հրապարակման մանրամասներ:

Ամսագրի կամ հրապարակման վերնագիր:

Հրապարակման ամսաթիւ:

Համար:

ISSN:

Պաշտոնական URL:

Լրացուցիչ տեղեկութիւն:

Վերնագիր:

Այլ վերնագիր:

Ստեղծողը:

Համատեղ հեղինակները:

Աջակից(ներ):

Խորագիր:

Չվերահսկուող բանալի բառեր:

Ծածկոյթ:

Ամփոփում:

Հրատարակութեան վայրը:

Տեսակ:

Ձեւաչափ:

Թուայնացում: