Հոդվածի նպատակն է ուսումնասիրել երկիմաստության հայեցակարգը դիվանագիտական խոսույթում, միջնորդավորված համաձայնագրերի համատեքստում՝ հայ-թուրքական հարաբերությունների դեպքի հիման վրա: Ուսումնասիրվում է Հայաստանի և Թուքիայի միջև դիվանագիտական լեզվի զարգացման ընթացքն արդի բանակցային փուլում, որը սկսվել է 1992 թվականից տարվող երկկողմ բանակցություններով ու պաշտոնական հայտարարություններով և ավարտվել դիվանագիտական հարաբերությունների հաստատման ու զարգացման վերաբերյալ 2009թ. հոկտեմբերի 10-ին Շվեյցարիայի կառավարության միջնորդությամբ նախաստորագրված արձանագրություններով: Ներկայացվում է, թե ինչպես են միջնորդներն օգտագործում երկիմաստությունը՝ որպես տեքստի միջոցով կողմերի հաշտեցման գործիք, և այն հետևանքները, որոնց ապագայում կարող է հանգեցնել երկիմաստության պահպանումը: Քննարկվում է, թե դիվանագիտական լեզվի զարգացումն ինչպես է ազդել կողմերի համար հնարավոր համաձայնության գոտու ձևավորման վրա, մասնավորապես, տարածաշրջանում քաղաքական և աշխարհաքաղաքական նոր իրողությունների տեսանկյունից:

“Center of Perspective Researches and Initiatives” of the Scientific State Committee (Ministryof Education and Science, RA)

Հայկական քաղաքագիտական հանդես-ի թվային տարբերակը ներբեռնվել է Armenian Researchers կայքէջից։

Ամսագրի կամ հրապարակման վերնագիր:

Հրապարակման ամսաթիւ:

Համար:

ISSN:

Լրացուցիչ տեղեկութիւն:

Վերնագիր:

Այլ վերնագիր:

Ստեղծողը:

Աջակից(ներ):

Խորագիր:

Չվերահսկուող բանալի բառեր:

Ծածկոյթ:

Ամփոփում:

Հրատարակիչ:

Թուայնացում: