Հոդվածում քննարկվում է բազմակուսակցական համակարգի ձևավորման և կայացման գործընթացը Վրաստանում, որը, ինչպես հետխորհրդային այլ երկրներում, սկիզբ է առել ժողովրդավարացման նախնական փուլում, երբ խորհրդային կառավարման համակարգի ճգնաժամի շրջանում ստեղծվեց քաղաքական գործունեություն ծավալելու հնարավորություն: Թեև Վրաստանում գրանցված է մոտ երկու հարյուր երեսուն կուսակցություն, սակայն այդ թիվն ինքնին չի փաստում երկրում բազմակուսակցական համակարգի առկայությունը: Խորհրդարանում տեղ զբաղեցրած կուսակցությունները, որպես կանոն, հաղթում են ձայների զգալի մեծամասնությամբ, ինչը բացառում է այլ կուսակցությունների հետ համագործակցության անհրաժեշտությունը: Վրաստանի կուսակցական համակարգը բնորոշվում է իշխող կուսակցության գերակայությամբ, որը հնարավորություն չունի ներկայացնել հանրային շահերը: Կուսակցությունները նաև ի վիճակի չեն ձևակերպել և համակարգել հանրային շահերը: Չնայած կայունության արտաքին տպավորությանը՝ կուսակցական համակարգը չունի ներկայացուցչականություն և մրցունակություն: Չնայած 2016թ. նախընտրական միջավայրը ստեղծեց բազմակուսակցական խորհրդարանի և կոալիցիոն կառավարության ձևավորման ակնկալիքներ, ներկայումս բազմակուսակցական համակարգի փոխարեն նշմարվում է երկկուսակցական համակարգի ուրվագիծ: Ավելին, եթե մոտ ապագայում խորհրդարանից դուրս մնացած կուսակցութ-յունները չստեղծեն միասնական ընդդիմադիր քաղաքական կենտրոն, ապա, ամենայն հավանականությամբ, կձևավորվի երկկուսակցական համակարգ:
The article discusses the formation of party system in Georgia, which started from the late 1980s, when the opportunity for political activities appeared during the period of the Soviet crisis. Many parties were formed at the initial stage of democratization, just like in other countries.Currently the number of registered parties in Georgia is over 230, but the number itself does not automatically indicate the existence of multiparty system. In Georgia, political parties entering Parliament, as a rule, win with great majority, which excludes the necessity for cooperation with other parties. Georgian party system is characterized by the domination of a governing party, which does not have the possibility to represent public interests. Political parties have also appeared to be incapable in view of articulating and aggregating public interests. Despite the superficial impression of stability, the party system lacks representation and competitiveness. Although 2016 preelection environment created expectations for multiparty parliament and coalitional government formation, instead of the multiparty system we now have the two-party system contours. Moreover, if in the nearest future the parties remaining outside of parliament do not start creating a unified opposition political center, the two-party system will be formed with high probability.

“Center of Perspective Researches and Initiatives” of the Scientific State Committee (Ministryof Education and Science, RA)

Հայկական քաղաքագիտական հանդես-ի թվային տարբերակը ներբեռնվել է Armenian Researchers կայքէջից։

Ամսագրի կամ հրապարակման վերնագիր:

Հրապարակման ամսաթիվ:

Հատոր:

ISSN:

Լրացուցիչ տեղեկություն:

Վերնագիր:

Այլ վերնագիր:

Ստեղծողը:

Աջակից(ներ):

Խորագիր:

Չվերահսկվող բանալի բառեր:

Ծածկույթ:

Ամփոփում:

Հրատարակիչ:

Թվայնացում: