Ամսագրի կամ հրապարակման վերնագիր:
Ցեղասպանագիտական հանդես=Journal of Genocide Studies=Журнал исследований геноцида
Հրապարակման ամսաթիվ:
Հատոր:
Համար:
ISSN:
Լրացուցիչ տեղեկություն:
Poghosyan Narek, Погосян Нарек
Վերնագիր:
Հայերի նկատմամբ ատելության բորբոքումը և բռնությունները Ռաֆայել Լեմկինի հետազոտություններում
Այլ վերնագիր:
The Spread of Hate and Violence Against Armenians in Raphael Lemkin’s Research ; Распространение ненависти и насилия в отношении армян в исследованиях Рафаэля Лемкина
Ստեղծողը:
Խորագիր:
Չվերահսկվող բանալի բառեր:
Ռաֆայել Լեմկին ; Օսմանյան կայսրություն ; հայեր ; բռնություններ ; ատելություն ; վայրագություններ
Ծածկույթ:
Ամփոփում:
Օսմանյան կայսրությունում հայերի նկատմամբ իրականացված հանցագործությունների դաժան պատկերները խոր հետք են թողել Ռաֆայել Լեմկինի հիշողության մեջ՝ էական ազդեցություն ունենալով նրա մտքերի ձևավորման վրա։ Դրանք նպաստել են նաև նրա կողմից «ցեղասպանություն» հասկացության ձևավորմանը, ինչպես նաև այդ հանցագործության կանխարգելման և պատժի շուրջ առանձին միջազգային կոնվենցիա ստեղծելու գաղափարի զարգացմանը։ «Ցեղասպանության պատմություն» անավարտ աշխատության մեջ և այլ փաստաթղթերում Լեմկինն անդրադարձել է հայերի նկատմամբ ցեղասպանության իրագործման ժամանակ զանգվածային բռնություններին՝ փորձելով հասկանալ նաև ցեղասպանության իրողության նկատմամբ կոտորածների կազմակերպիչների և զոհերի հոգեբանական արձագանքը։ Լեմկինն ընդգծում է, որ Օսմանյան կայսրությունում հայերի ունեցած հասարակական դիրքը և մի շարք գործոններ, հատկապես տնտեսական հաջողությունները, առանցքային պատճառներ են դարձել երիտթուրքական կառավարիչների կողմից նրանց նկատմամբ ատելության բորբոքման համար։ Եվ այս տեսանկյունից նա զուգահեռներ է անցկացնում Հայոց ցեղասպանության և Հոլոքոստի միջև` հայերի դրությունն Օսմանյան կայսրությունում համեմատելով հրեաների վիճակի հետ նացիստական Գերմանիայում։Օսմանյան կայսրությունում հայերի նկատմամբ կիրառված հալածանքներն ու ատելությունը Լեմկինը մեծապես պայմանավորում է նաև կրոնական դրդապատճառներով։ Նա վերլուծում է երիտթուրքական քարոզչության այն առանձնահատուկ դրվագները, որոնք նպատակ ունեին մեղադրելու հայերին՝ նրանց նկատմամբ թշնամանք սերմանելու և բռնություններ հրահրելու համար։
В статье рассматривается, как ужасающие образы преступлений, совершённых против армян в Османской империи, оставили глубокий след в памяти Рафаэля Лемкина, значительно повлияв на формирование его взглядов. Эти события также способствовали выработке им концепции «геноцида» и развитию идеи о создании отдельной международной конвенции для предотвращения и наказания этого преступления. В своей незавершённой работе “История геноцида” Лемкин исследовал массовое насилие, совершённое во время Геноцида армян, стремясь также понять психологическую реакцию как организаторов массовых убийств, так и их жертв. Он подчёркивает, что социальное положение и характерные особенности армян в Османской империи, особенно их экономические успехи, сыграли важную роль в разжигании ненависти к ним со стороны руководства младотурков. В этом контексте Лемкин проводит параллели между Геноцидом армян и Холокостом, сравнивая положение армян в Османской империи с положением евреев в нацистской Германии. Лемкин также объясняет преследование и ненависть к армянам в Османской империи в значительной степени религиозными мотивами. Он анализирует ключевые элементы младотурецкой пропаганды, направленной на обвинение армян, разжигание враждебности к ним и подстрекательство к насилию.
The article discusses how the brutal imagery of crimes committed against Armenians in the Ottoman Empire left a profound mark on Raphael Lemkin’s memory, significantly influencing the development of his ideas. These events also contributed to his formulation of the concept of “genocide” and the development of the idea of establishing a separate international convention for the prevention and punishment of this crime. In his unfinished work History of Genocide Lemkin examined the mass violence carried out during the Armenian Genocide, seeking to understand the psychological responses of both the organizers of the massacres and their victims. He emphasizes that the social status and defining characteristics of Armenians in the Ottoman Empire—particularly their economic success—played a crucial role in inciting hatred against them by the Young Turk leadership. In this regard, Lemkin draws parallels between the Armenian Genocide and the Holocaust, comparing the situation of Armenians in the Ottoman Empire to that of Jews in Nazi Germany. Lemkin also attributes the persecution and hatred against Armenians in the Ottoman Empire largely to religious motivations. He analyzes specific aspects of Young Turk propaganda, which aimed to accuse Armenians, instill hostility toward them, and incite acts of violence.
Հրատարակության վայրը:
Երևան
Հրատարակիչ:
ՀՀ ԳԱԱ Հայոց ցեղասպանության թանգարան-ինստիտուտ