Դանիել Վարուժանը, Էմիլ Վերհարնը և հայ միջնադարյան գրականությունը (Դ. Վարուժանի ծննդյան 125-ամյակի առթիվ): Даниел Варужан, Эмиль Верхарн и средневековая армянская литература (к 125-летию со дня рождения Д. Варужана).

Պատ․ խմբ՝. Հ․ Գ․ Ինճիկյան (1966-1968) ; Գլխավոր խմբ.՝ Ծ․ Պ․ Աղայան (1969-1972) ; Վ․ Ա․ Միքայելյան (1972-1987) ; Ա․ Ա․ Խառատյան (1988-2017)

Դրոստ-Աբգարյան Ա. ; Дрост -Абгарян А.

262-268

Դանիել Վարուժանը (1884-1915) և Էմիլ Վերհարնը (1855-1916) ազգային գրականության կարկառուն ներկայացուցիչներ են և թարգմանվել են բազմաթիվ լեզուներով: Այս տաղանդավոր բանաստեղծների ստեղծագործությունների ուսումնասիրությունը բացահայտում է, որ նրանք ոգեշնչվել են հայրենի բնությամբ, նախնիների խիզախ անցյալով և պատմությամբ: Թեև երկու բանաստեղծներն էլ ստացել են հոգևոր կրթութուն, նրանց ստեղծագործության մեջ առկա են հեթանոսական պատկերներ ու նախատիպեր: Как Д. Варужан, так и Э. Верхарн являются яркими представителями национальной литературы, Как Д. Варужан, так и Э. Верхарн являются яркими представителями национальной литературы, творчество которых было переведено на многие языки мира. Темой их произведений были родная природа, история и героическое прошлое их народов. Хотя и оба поэта получили духовное образование, но в их творчестве доминируют языческие образы и прототипы.

Երևան