Из истории эстетических воззрений в древней Армении. Искусство как полезная деятельность

Պատ․ խմբ․՝ Խ․ Ն․ Մոմջյան (1943-1944) ; Հ․ Ա․ Օրբելի (1946-1947) ; Ա․ Ռ․ Հովհաննիսյան (1948-1949) ; Ծ․ Պ․ Աղայան (1950-1951) ; Խ․ Ն․ Մոմջյան (1951-1954) ; Գ․ Խ․ Ստեփանյան (1955-1957) ; Հ․ Գ․ Ասլանյան (1957-1961) ; Գ․ Ա․ Աբով (1961-1963, գլխ․ խմբ․՝ 1964) ; Հ․ Գ․ Ինճիկյան (1964-1965)

Философия ; Физиология ; Религия ; Эстетика

Ադամյան Ա.

9-22

Այս հոդվածը հեղինակի «Էսթետիկական հայացքները հին Հայաստանում» աշխատության գլուխներից մեկն է, ուր ցույց Է տրվում, թե ինչպես հայ քերականները քննադատորեն հաղթահարել են հելլենիստական կուլտուրայի տրադիցիաները։ Այստեղ խոսքը վերաբերում է օգտակարությանը, որպես արվեստի որոշիչ հատկանիշի ստոիկյան սկզբունքի հաղթահարմանը։ Հունական տրադիցիան, որ ելել է ստոիկյան էթիկայից, տարբերել է արվեստի երկու տեսակ՝ օգտակար և վնասակար։ Հայ քերականները, իսկ ավելի վաղ Դավիթ Անհաղթը, տարբերել են արվեստի երեք տեսակ՝ օգտակար, վնասակար և միջակ—անտարբեր՝ ոչ օգտակար և ոչ վնասակար։ Դավիթ Անհաղթի և Դավիթ Քերականի բերած օրինակների վերլուծությունը հեղինակին բերում է այն եղրակացության, որ, ի տարբերություն հույների էթիկական սկզբունքից, հայ մտածողները արվեստների տարբերման հիմքում ընդունել են նրանց սոցիալական օգտավետության սկզբունքը։

Հայկական ՍՍՌ գիտությունների ակադեմիա

ՀՀ ԳԱԱ Հիմնարար գիտական գրադարան