Лингвокультурологический аспект в обучении русскому языку студентов на практических занятиях по культуре речи (из опыта работы в РАУ) - Ваграмян, Г. А.
Лингвокультурология – одно из основных направлений языкознания, наука, изучающая культуру, обычаи и традиции, которые форми-руются на основе столкновения языка и культуры и одновременно находят отражение в языке всех народов. С развитием туристической индустрии встает вопрос о профессиональной подготовке студентов как будущих специалистов в этой области. Поэтому лингвокультурологическая специфика в туризме заключается в представлении того или иного уникального образа региона, воплощающего информацию в различных видах туризма: духовного, спортивного, оздоровительного, экологического, культурно-познавательного и др. Все это передается с помощью текстов и разработанной системы упраж-нений на основе четырех видов речевой деятельности. Հոդվածը դիտարկվում է լեզվամշակութաբանության կարևորությունը ռուսաց լեզվի գործնական դասընթացում: Լեզվամշակութա-բանությունը՝ լեզվագիտության հիմնարար ճյուղն է: Այն ձևավորում է լեզվի մշակույթի և լեզվի կառույցի միասնության հիման վրա՝ արտացոլելով ժողովրդի լեզվամտածողության առանձնահատկությունները: Զբոսաշրջության զարգացումը երկրի տնտեսության և շփումների գործընթացում բարձրացնում է կարևոր հարցեր, որոնք սերտորեն կապված են ռուսաց լեզվի ուսուցման ընթացքում մասնագետի արհեստավարժության բարձր մակարդակ ապահովելու հետ: Ուսանողների լեզվական ամբողջական պատրաստությունը ապահովել կարելի է՝ օգտագործելով նաև նրանց ծանոթությունը լեզվակրի աշխարհընկալման ուրույն պատկերը լեզվի միջոցով ներկայացնելու, աշխարհի տարբեր անկյունների տեսարժան վայրերի մասին տեղեկություններ հայտնելու մեթոդով: Ուսուցման ընթացքում ներգրավում են հատուկ պատկերներ, օգտագործվում գունեղ ոճական միջոցներ, լեզվի ազգային տարրեր: Linguaculturolog is one of the main areas of linguistics, itis a science that studies culture, customs and traditions, which are formed through the interaction of language and culture, and are reflected in the language of all peoples. With the development of the tourism industry the issue of professional training of students as future specialists in this field arises. Therefore, the linguacultural specificity in tourism involves representing a unique image of a region that conveys information about various types of tourism: spiritual, cultural, educational, etc. This all is transmitted using specific figurative speech means (tropes, idioms) and stylistic devices. Based on the four types of speech activities a system of exercises of receptive, reproductive and productive nature was developed.
Keywords: Методика: Теория и практика обучения