«Внешняя» и «внутренняя» музыкальность художественной прозы - Кафанова, О. Б.
В статье под «внешней» музыкальностью художественной прозы понимается характеристика музыкальных произведений, которая служит объективной иллюстрацией эпохи, общественного и повседневного быта. «Внутренняя» музыкальность возникает в результате сходства между музыкой и словесностью. В художественной прозе возникает интересная и тонкая грань перехода «внешней» музыкальности во «внутреннюю». Замечательные музыкальные страницы многих произведений русской классики являются кульминационными для описания внезапной влюбленности, иногда еще не осознанной героями. Романы Толстого, Гончарова, Тургенева включают музыкальные сцены и эпизоды, которые обладают важными сюжетными, характерологическими, психологическими свойствами. Однако полностью музыкальный роман со всеми присущими ему свойствами мог быть создан только в парадигме романтизма. И одним из таких ярких примеров стал роман Жорж Санд La Dernière Aldini (1838). Музыка, пение, голос выполняют в нем первостепенную роль, определяя композицию, развитие сюжета, типологию героев, их рече- вые портреты вплоть до ритма фраз. Հոդվածում գեղարվեստական գրականության «արտաքին» երաժշտականությունը հասկացվում է որպես երաժշտական ստեղծագործությունների բնութագիր, որը ծառայում է որպես դարաշրջանի, սոցիալական և առօրյա կյանքի օբյեկտիվ պատկերազարդում: «Ներքին» երաժշտականությունը առաջանում է երաժշտության և գրականության նմանության արդյունքում: Գեղարվեստական արձակում կա «արտաքին» երաժշտականությունից «ներքին» անցման հետաքրքիր և նուրբ եզր: Ռուս դասականների բազմաթիվ ստեղծագո րծությունների ուշագրավ երաժշտական էջերը գագաթնակետին են հասնում հանկարծակի սիրո նկարագրությամբ, որը երբեմն դեռևս չիրականացված է հերոսների կողմից: Տոլստոյի, Գոնչարովի, Տուրգենևի վեպերում ներառված են երաժշտական տեսարաններ և դրվագներ, որոնք ունեն կարևոր սյուժետային, բնավորաբանական և հոգեբանական հատկություններ: Այնուամենայնիվ, լիովին երաժշտական վեպ՝ իր բոլոր բնորոշ հատկություններով, կարող էր ստեղծվել միայն ռոմանտիզմի մոդելում: Նման նշանակալի օրինակ է Ժորժ Սանդի «La Dernière Aldini» (1838) վեպը: Երաժշտությունը, երգեցողությունը, ձայնը խաղում են առաջնային դեր՝ որոշելով կոմպոզիցիան, սյուժեի զարգացումը, կերպարների տիպաբանու- թյունը, նրանց խոսքի դիմանկարները մինչև արտահայտությունների ռիթմը: In the article, the «external» musicality of fiction is understood as a characteristic of musical works, which serves as an objective illustration of the era, social and everyday life. «Internal» musicality arises as a result of similarity between music and literature. In artistic prose there is an interesting and subtle edge of the transition of «external» musicality in «internal». The remarkable musical pages of many works of Russian classics are culminating in the description of a sudden love, sometimes not yet realized by the heroes. Tolstoy, Goncharov, Turgenev's novels include musical scenes and episodes that have important plot, characterological and psychological properties. However, a fully musical novel with all its inherent properties could be created only in the paradigm of romanticism. One such notable example was a novel by George Sand's La Dernière Aldini (1838). Music, singing, voice play a primary role in it, determining the composition, plot development, typology of characters, their speech portraits up to the rhythm of phrases.
Keywords: Литературоведение