Երիտասարդ առաջնորդների նոր սերնդի կայացումը՝ Հայաստանի Հանրապետության քաղաքական զարգացման գործընթացում - Մկրտչյան, Միլենա («Արցախ» հրատ.)
Քննելով երիտասարդության սոցիալականացման խնդիրը՝ 20-րդ դարի երկրորդ կեսին ամերիկյան քաղաքական վերլուծաբանները և սոցիոլոգներն առաջ են բերել «երիտասարդության սոցիոլոգիա» գիտական ուղղությունը: Այս գիտակարգում սահմանվել է երիտասարդության՝ որպես ինքնուրույն սոցիալական խմբի գիտականորեն համակարգված ըմբռնումը: Այն նպաստել է բացահայտելու հասարակություն-պետություն փոխհարաբերություններում երիտասարդության դերը, արժեքային բազմաչափությունը, սոցիալականացման մեխանիզմները, վարքաբանական առանձնահատկությունները և առաջնորդության հրամայականները: Քննելով երիտասարդության քաղաքական առաջնորդության ժամանակակից միտումները՝ արձանագրում ենք, որ երիտասարդ առաջնորդները ստանձնում են սեփական երկրի ապագայի հանդեպ սերնդային պատասխանատվություն և պետության ապագայի քաղաքականության մշակման ռազմավարական դերակատարում: Շարունակական թվային փոխակերպումների և աշխարհաքաղաքական անկայունության պայմաններում առանցքային է երիտասարդ առաջնորդների նոր սերնդի քաղաքագիտական հետազոտումը: Հոդվածի նպատակն է քննել երիտասարդության առաջնորդության ինստիտուտի կայացման հիմնախնդիրը՝ որպես քաղաքական զարգացման ճգնաժամերի հաղթահարման մեխանիզմ։ Հետազոտության հիմքում առաջնորդության դասական տեսություններն են՝ ժամանակակից մեկնաբանմամբ, ինչպես նաև քաղաքական դերակատարների մարդաբանական դասակարգումը: Երիտասարդ առաջնորդները գործում են հիբրիդային քաղաքական միջավայրում՝ ավանդական ինստիտուտների և քաղաքական ցանցային կառավարման պայմաններում: Ուստի՝ հոդվածում կարևորվում է երիտասարդ առաջնորդների համակարգային և ռազմավարական մտածողությունը: Հետազոտման արդյունքները ցույց են տալիս, որ առաջնորդների նոր սերնդի կայացումն արտացոլում է արդիականացման գործընթացի ներքին օրինաչափությունները՝ անցումն անձնակենտրոն առաջնորդումից դեպի մասնակցային, ցանցային և արժեքահեն կառավարման մոդելներ։ ՀՀ-ում երիտասարդ առաջնորդների նոր սերնդի կայացումը նպաստում է քաղաքական զարգացման հիմքերի կայունությանը և ապագայի հանդեպ վստահության ձևավորմանը։ Во второй половине XX века американские политические аналитики и социологи, исследуя проблему социализации молодежи, сформировали новое научное направление – социология молодежи. В рамках данной научной дисциплины понятие «молодежь» было концептуализировано как самостоятельная социальная группа, обладающая системой научно обоснованных характеристик. Это способствовало выявлению роли молодежи во взаимодействии общества и государства, многомерности молодежных ценностных ориентаций, механизмов социализации, поведенческих особенностей и императивов лидерства. Анализируя современные тенденции молодежного политического лидерства, мы фиксируем, что молодые лидеры принимают на себя поколенческую ответственность за будущее своей страны и играют стратегическую роль в формировании политической повестки будущего государства. В условиях непрерывных цифровых трансформаций и нарастающей геополитической нестабильности особую значимость приобретает исследование нового поколения молодых лидеров в политологическом аспекте. Цель данной статьи заключается в рассмотрении проблемы формирования института молодежного лидерства как механизма преодоления кризисов политического развития. Основу данного исследования составляют классические теории лидерства в их современном прочтении, а также антропологическая классификация политических акторов. Молодые лидеры действуют в гибридной политической среде, сочетающей элементы традиционных институтов и сетевых форм политического управления. В связи с этим в статье акцентируется внимание на необходимости системного и стратегического мышления у молодых лидеров. Результаты исследования показывают, что формирование нового поколения лидеров отражает внутренние закономерности процесса модернизации – перехода от персонифицированных моделей лидерства к партисипативным, сетевым и ценностно-ориентированным моделям управления. Формирование нового поколения молодых лидеров в РА способствует укреплению основ политического развития и формированию общественного доверия к будущему. In the second half of the 20th century, American political analysts and sociologists, in addressing the issue of youth socialization, introduced a new scholarly direction known as the sociology of youth. Within this academic framework, youth has been conceptualized as an autonomous social group, grounded in a systematized and scientific understanding. This field has contributed to a deeper exploration of the role of youth in the interplay between society and the state, the multidimensional nature of youth values, mechanisms of socialization, behavioral specificities and imperatives of leadership. By examining contemporary trends in youth political leadership, it is evident that young leaders assume generational responsibility for their country’s future and play a strategic role in shaping the political agenda of the state. In the context of ongoing digital transformations and global geopolitical instability, the political science study of a new generation of young leaders emerges as a critical area of inquiry. The aim of the article is to examine the issue of establishing the institution of youth leadership as a mechanism for overcoming crises of political development. This research is grounded in classical theories of leadership reinterpreted through a contemporary lens, alongside the anthropological categorization of political actors. Young leaders operate in a hybrid political environment characterized by the coexistence of traditional institutions and network-based modes of political governance. Therefore, the article emphasizes the importance of systemic and strategic thinking among young leaders.The findings of the research indicate that the formation of a new generation of young leaders reflects the internal dynamics of the modernization process-a transition from personality-centered leadership models to participatory, networked, and value-driven forms of governance. The emergence of a new generation of young leaders in the RA contributes to the stabilization of the foundations of political development and fosters trust toward the future.
Keywords: Քաղաքագիտություն