Բնանկարը Անատոլի Գրիգորյանի արվեստում - Ասլանյան, Միսակ
Հոդվածում խոսվում է 20-21-րդ դդ. հայ կերպարվեստում ուրույն և ճանաչելի ձեռագիր ունեցող նկարիչներից մեկի՝ Անատոլի Գրիգորյանի բնանկարների մասին ։ Քննարկվում են նրա մի շարք աշխատանքներ, որոնցում գովերգվում է հայրենի բնությունը: Հարազատ մնալով իր գեղանկարչական սկզբունքներին՝ Գրիգորյանը կերտում է Հայրենիքի պատկերը՝ այն հասցնելով կատարելության: Ոչ մի կտավում նա չի պատկերում պաթոսային հորինված տեսարաններ. դրանք առօրեական, ոչնչով չառանձնացող տեսարաններ են: Բայց նկարչին հաջողվում է ցանկացած սովորական ծառին, թփին, քարին հաղորդել աննկարագրելի հուզականություն և զգայականություն: The article talks about the landscapes of Anatoly Grigoryan in which he glorifies the nature of his native land. Staying true to his principles, he reproduces the scenery of his homeland, so beloved and perfect. In none of his paintings does he depict fictional pathetic scenes: these are all everyday, unremarkable ones, Bbut the artist manages to give indescribable emotionality and sensuality to any ordinary tree, bush and stone. The power of Grigoryan’s art is in its dominant effect on the viewer. Deliberately simplifying forms and giving them a decorative tone, the artist opens boundless opportunity for the viewer’s co-authorship with him: the viewer is able to see his hero, his feelings and emotions, his homeland in every convention, mask, entertainment and theatrical character. В статье говорится о пейзажaх Анатолия Григоряна, одного из художников с уникальным и узнаваемым почерком в армянском изобразительном искусстве XX-XXI вв. Обсуждается ряд произведений художника, в которых воспевается родная природа. Оставаясь верным своим принципам, Григорян создает свою Родину, такую любимую и совершенную. Ни в одной из своих картин он не изображает вымышленных патетических сцен: это повседневные, ничем не примечательные сцены.
Keywords: Արվեստագիտական հետազոտություններ