Բնությունը Համո Սահյանի պոեզիայում - Մկրտչյան, Վարդուհի
Համո Սահյանը մեծ բնապաշտ է: Հ. Սահյանի բանաստեղծության հողը, պատվանդանն ու զինանոցը բնությունն է, որտեղից բանաստեղծը վերցրել է իր գույները, ձևերը, նկարները, ձայները: Սահյանի բանաստեղծություններում մանկություն-բնաշխարհի մարդիկ-բնություն-հավերժություն սերտ կապված են իրար հետ: Բնությունը բանաստեղծի համար տիեզերական զգացողություն է, և միայն ինքը գիտի այդ զգացողության վերելքի իր չափը, որի մեջ սուզվում է ու նույնանում էությամբ: Բանաստեղծի չափածոն, թաթախված լինելով բնության պատկերներով, բնության պատառիկներով, բնության գույներով, լույսերով, ստվերներով և ձայներով, բնության բուրմունքներով, ընդհանրապես ստեղծել է մարդու և հարազատ բնության ներթափանցման սքանչելի օրհներգ: Амо Сагиян - большой любитель природы. В стихах Сарьяна и земля, и заповеди, и весь его арсенал-это природа, откуда поэт берёт свои цвета, формы, картины, голоса. В стихах Сарьяна детство, окружающие его люди, природа, бессмеритие тесно связаны друг с другом. Природа для Сарьяна - космическое ощущение, и только он знает высоту и меру этого ощущения, в которое он окунается и которому уподобляется всей своей сущностью. Стихи поэта, наполненные картинами природы, обрывками, красками природы, ароматами природы, воспевают гимн воссоединению человека с родной природы. Hamo Sahyan worshiped nature greatly. Nature was the land, pedestial and the arsenal ofSahyan՛s poetry, where he took colours, shapes,pictures and melodies. In Sahyan’s poetry the childhood, the earth, the people are all in harmony with one another. The nature for Sahyan wasа cosmic feeling and only he knew the extend of that feelingin which he was diving and becoming identical with its essence.The poet's verses, being painted with landscapes, with colors, lights, shadows, sounds and flavors of nature, have created a wonderful hymn of human being and nature.
Keywords: Գրականագիտություն