Բանահյուսության և առասպելի ակունքներում - Ղազարյան, Լ․
Այսպիսով, հեղինակին հետաքրքրում է ժամանակի և հավերժի գաղափարը: Անցնելով բանահյուսության ակունքներով՝ ժամանակի մասին խոհը թանձրացնում, դարձնում է առանցքային, որի շուրջ կառուցում է պատումը: Շարունակելով ու հարստացնելով ազգագրական վեպի ժանրը՝ ստեղծում է նոր՝ գիտափիլիսոփայական վեպ հայ գրականության մեջ: Писателя интересыют вопросы времени и вечного. Он идет к истокам фольклора. В повести вокруг идеологической оси умерающего и воскресающего собирается весь сюжет повести, система изображения, которая представляет собой целостную мифологическую систему. Продолжая традицию этнографической повести, он создает новую научн философскую повесть в армянской литературе. The writer is concerned about the problems of timee and eternity. He goes to folk lore sources. The whole narration of the novel, the image system in the novel are developed around the ideological axis of the dying and resuscitating. By continuing the traelition of the ethnographical novel,a new genre of scientific-philosophical type is shaped out in Armenion Literature.
Keywords: Գրականագիտություն