Հենրիկ Էդոյանի «Արցունքոտ օր» բանաստեղծությունը - Մուսայելյան, Հովիկ
Քննության նյութը ժամանակակից հայ պոեզիայի ակնառու դեմքերից մեկի՝ Հենրիկ Էդոյանի «Արցունքոտ օր» բանաստեղծությունն է, նպատակը՝ վերջինիս կառուցվածքային ներքին շերտերում արտաքին-տեղեկատվական միտումնավոր արտահոսքի «կանխումը»։ Այն, ինչը «դուրս է մղվում» գեղարվեստական ստեղծագործությունից (մասնավորապես պոեզիայից), ներկա է նրա հղացման դրդապատճառների հիմքում և, ըստ էության, տեքստի ընկալման ու վերլուծության գործընթացում այն ներգրավելու չափն ու բնույթը, հմտություններն ու առանձնահատկություններն են սահմանում ստեղծագործության իմաստաբանական միջուկին մոտենալու հնարավորությունները։ Առանց հաշվի նստելու վերոնշյալի հետ՝ հնարավոր չէ մտահայել հեղինակի անհատական ճակատագրի դերն ու մասնակցության աստիճանը ստեղծագործության վերջնարդյունքում, ինչով և հիմնականում պայմանավորված են տեքստի բազմակողմանի վերլուծության խնդիրներն ու առանձնահատկությունները։ The subject of the examination is the poem "A tearful day" of one of the prominent figures of the modern Armenian poetry, Henrik Edoyan, and the purpose is to "prevent" the intentional leakage of the external information into the inner structural layers of the poem. That what is "pushed out" of the artistic work (especially of poetry) is present at the basis of its reference motives and, in essence, the skills and features, the extent and nature of involving it into the process of understanding and analyzing the text, define the possibilities of approaching the semantic core of the work. Without taking into account the above-mentioned, it is not possible to consider the role of the author's individual fate and the degree of participation in the final result of the creative work, which is mainly due to the problems and features of the multi-faceted analysis of the text. Предметом рассмотрения является стихотворение «Слезливый день» одного из видных деятелей современной армянской поэзии Генрика Эдояна, а целью – «предотвратить» преднамеренное проникновение внешней информации во внутренние структурные слои стихотворения. То, что «выталкивается» из художественного произведения (особенно из поэзии), присутствует в основе его референтных мотивов и, по сути, умения и особенности, степень и характер вовлечения его в процесс восприятия и анализа текста, определяют возможности подхода к смысловому ядру произведения. Без учета вышеизложенного не представляется возможным рассмотреть роль личной судьбы автора и степень участия в конечном результате произведения, чем и главным образом обусловлены проблемы и особенности многопланового анализа текста.
Keywords: Պատմություն; Գրականության տեսություն