«Միջտեքստայնություն» հասկացության բնորոշման հիմնախնդիրներն ու տիպաբանական առանձնահատկությունները - Զաքարյան, Հռիփսիմե (ՀՀ ԳԱԱ)
«Միջտեքստայնություն» եզրույթն առաջին անգամ գործածվել է 1967 թ.՝ ֆրանսիացի հետկառուցվածքաբանության (պոստստրուկտուրալիզմի) տեսաբան Յու. Կրիստեւայի «Բախտին, բառ, երկխոսություն եւ վեպ» հոդվածում: Յու. Կրիստեւան, հայեցակարգերի հիմքում ունենալով Մ. Բախտինի բազմահնչության տեսությունը, իր գործերում վերաիմաստավորում է միջտեքստային երկխոսության բախտինյան գաղափարը, համաձայն որի՝ յուրաքանչյուր ստեղծագործություն թանձրացնում է մշակութային կապերի պատմական փորձը, վերջինիս հետ «երկխոսական» ընթացք է ծավալում: Յուրաքանչյուր տեքստ, թաքնված թե ակնհայտ, հարաբերակցվում է այլ մշակութային տեքստերի հետ: Այսկերպ, միջտեքստայնությունն ընկալվում է որպես յուրաքանչյուր տեքստի առանձնահատուկ որակ: Термин «интертекстуальность» впервые был использован французским теоретиком постструктурализма Ю. Кристевой в 1967 г., в статье «Бахтин, слово, диалог и роман». Ю. Кристева в своих исследованиях переосмысливает идею М. Бахтина о межтекстовом диалоге, согласно которой каждое произведение сгущает исторический опыт культурных связей, вступает с последним в «диалогический» процесс. Каждый текст, тайным или явным образом, соотносится с другими текстами культуры. Таким образом, интертекстуальность понимается как особое качество каждого текста. The term "intertextuality" was first used by the French theorist of post-structuralism Y. Kristeva in the 1967 article "Bakhtin, word, dialogue and novel". Yu. Kristeva, based on her concepts of M. Bakhtin's theory of polyphonism, in her research rethinks Bakhtin's idea of intertextual dialogue, according to which each work thickens the historical experience of cultural ties, enters into a "dialogical" process with the latter. Each text, secretly or explicitly, correlates with other texts of the culture. Thus, intertextuality is understood as a special quality of each text.
Keywords: Բանասիրություն