Օրենքի ըմբռնումը Մխիթար Գոշի փիլիսոփայական աշխարհայացքի մեջ - Միրումյան, Ռիմա (Եվրոպրինտ)
Հոդվածում հիմնավորվում է այն միտքը, որ հայ միջնադարյան մշակույթի (XII դարի) մեծագույն հուշարձանը՝ Մխիթար Գոշի «Դատաստանագիրք Հայոց»–ը հանդիսանում է տվյալ ժամանակաշրջանի հայ ազգի գոյության (քաղաքական և իրավական հարթությունում) և նրա անցյալը (պատմամշակութային հարթությունում) մասին ռեֆլեկսիա։ Հեղինակը պարզել է, որ միջնադարյան հայ մտածողի հիմնարար աշխատության մեջ «գործում է» մեթոդաբանական հետևյալ սկզբունքը՝ ազգի իրավական մշակույթի զարգացումն ուղիղ համեմատական է նրա հոգևոր, բարոյական և մտավոր զարգացման մակարդակին։ В статье постулируется и обосновывается идея о том, что величайший памятник средневековой армянской культуры (XII век) - «Судебник» Мхитара Гоша является рефлексией над бытием армянской нации указанного периода (в политико-правовой плоскости) и ее прошлым (в историко-культурной плоскости). Автором выявлено, что в фундаментальном труде средневекового армянского мыслителя «работает» следуюший методологический принцип: развитие правовой культуры нации прямо пропорционально уровню ее духовно-нравственного и интеллектуального развития. The article postulates and substantiates the idea that the greatest memorandum of medieval Armenian culture (XIIth century) - «Datastanagirk» by Mkhitar Gosh is a reflection on the existence of the Armenian nation of the specified period (in the political and legal platform) and its past (in the historical and cultural platform). The author revealed that the following methodological principle «works» in the fundamental work of the medieval Armenian thinker: the development of the legal culture of a nation is directly proportional to the level of its spiritual, moral and intellectual development.
Keywords: Փիլիսոփայություն