Հայրենիքի կերպարը Հովհ. Թումանյանի և Ավ. Իսահակյանի ստեղծագործություններում - Ղազարյան, Անի
Մեր հոդվածը նվիրված է ազգի նվիրյալների` Ամենայն Հայոց Բանաստեղծ Հովհ. Թումանյանի և անզուգական Վարպետ Ավ. Իսահակյանի հայրենասիրական թեմայով գրված արձակ և չափածո ստեղծագործությունների ուսումնասիրմանը: Մենք կատարել ենք նպատակային ընտրություն` քննության առարկա դարձնելով հիմնականում տասնիններորդ դարավերջում և քսաներորդ դարասկզբում գրված քնարական բնաստեղծությունները և արձակ ու չափածո գրված առանձին ստեղծագործությունները, որոնցում հայրենասեր բանաստեղծներն արձագանքում են աղետլի իրադարձություններին և իրենց տագնապած սրտերի խոսքն ուղղում հարազատ ժողովրդին: Судьба родины, ее неведомые страдания и поиски счастья стали средоточием мудрых мыслей и размышлений О. Туманяна и Ав. Исаакяна, которые страдают и борются в народном море печали и нашли свое постоянное место в своих прозаических и стихотворных произведениях. Не может быть сомнения, что их неповторимая поэзия достигла совершенства через ментальное очищение, благодаря безмерному желанию и усилиям оптимистично смотреть в светлое будущее народа. Народные поэты верили, что тьма не может длиться никогда, жизненные импульсы возрождения будут давать желанные сигналы, и в борьбе с тьмой обязательно победит свет. The fate of the homeland, its unknown sufferings and the search for happiness have become the focus of the wise thoughts and reflections of H. Tumanyan and Av. Isahakyan, that are suffering and struggling in the people’s sea of sorrow, and have found their permanent place in their prose and verse works. There can be no doubt that their inimitable poetry has reached perfection through mental purification, due to immeasurable desire and efforts to optimistically look at the bright future of the people. The national poets believed that darkness can never last, the vital impulses of rebirth will give desired signals, and in the fight against darkness, light will definitely win.
Keywords: Գրականագիտություն