Էկզիստենցիալիզմի դրսևորումը Ռ. Հատտեճյանի ստեղծագործության մեջ. «Մարդոց մեծութեան և խեղճութեան մասին» ժողովածուն - Բալայան, Մանուշ (Լիմուշ հրատ.)
Նշանավոր արձակագիր Ռոպեր Հատտեճյանը սփյուռքահայ գրականության մեջ ամուր հիմքերի վրա դրեց ժամանակակից եվրոպական գրականության մեջ հիմնավորված գեղարվեստական մի մեթոդի՝ էկզիստենցիալիզմի փիլիսոփայությունը, ըստ որի գոյատեւելու կամքը եւ փրկվելու հավատը ստեղծում են մի տարօրինակ աշխարհ, որտեղ անխուսափելի է դառնում իրականի եւ երեւակայականի բախումը: «Մարդոց մեծության եւ խեղճության մասին» ժողովածուում նա գոյութենապաշտական աշխարհայացքի եւ մտածողության տեսանկյունից դիտարկում է հասարակական եւ մարդկային փոխհարաբերությունները: Այս պարագայում ամեն ինչի շարժիչ ուժը մարդն է, մարդկային մտածողությունը, ներաշխարհի տվայտանքը, որն իր մեջ կրում է անցյալի հիշողությունը, ներկայի անխուսափելի հաշտվողականությունը եւ ապագայի մտայնությունն ու հույսը: Ժողովածուում քննության է առնվում մարդու հակասական էությունը, որն ի սկզբանե հոգու ու մարմնի ամբողջություն է. հոգին ձգտում է դեպի երկինք՝ դեպի մեծություն, իսկ մարմինը՝ ներքեւ՝ դեպի հողը, որը հիշեցնում է մահվան մասին եւ առաջ բերում մարդու խեղճությունը: Известный прозаик Ропер Аттечян заложил в армянской диаспоре прочную основу основанного на современной европейской литературе художественного метода -философии экзистенциализма, согласно которому воля к выживанию, вера в спасение создают удивительный мир,где неизбежным становится столкновение реального и воображаемого. В сборнике "О величии и бедности людей" он рассматривает общественные и человеческие взаимоотношения с точки зрения экзистенциализма и мышления. В этом случае движущей силой всего является человек, человеческое мышление, душевное состояние внутреннего мира, которое несет в себе память прошлого, неизбежное примирение настоящего, ум и надежду будущего. В сборнике исследуется противоречивая сущность человека, который изначально является совокупностью души и тела: дух стремится к небу, к величию, а тело – к земле, напоминающей о смерти и приводящей к человека к убогости. The famous novelist RoberHattechian laid a solid foundation in the Armenian Diaspora for an artistic method based on modern European literature - the philosophy of existentialism, according to which the will to survive, faith in salvation create an amazing world where the collision of the real and the imaginary becomes inevitable. In the collection "On the Greatness and Wretchedness of People" he examines social and human relationships from the point of view of existentialism and thinking. In this case, the driving force of everything is man, human thinking and the mental state of the inner world, which carries the memory of the past, the inevitable reconciliation of the present, the mind and the hope of the future. The collection explores the contradictory essence of a person who is initially a combination of soul and body: the spirit aspires to heaven, to greatness, and the body - to the earth, which reminds of death and leads to a person to squalor.
Keywords: Գրականագիտություն