Արարատապաշտությունը որպես գեղագիտական դավանանք - Հովհաննիսյան, Նարինե (Լիմուշ հրատ.)
Արարատապաշտությունը որպես ծրագրային դավանանք խորհրդահայ բանարվեստում և, առհասարակ, ազգային գաղափարաբանության մեջ հռչակեց Հովհաննես Շիրազը: Հաղթահարելով պարտադրվող գաղափարական սահմանափակումները` Շիրազն ազատագրեց հայրենասիրական պոեզիայի ներքին տիրույթները, ոգի ներարկեց ազգային բեկված հոգեբանությանը, տվեց ազգային ինքնավստահություն` խորհրդային միապետության քաղաքական պայմաններում հնչեցնելով իր էրգրի օրինական ժառանգության պահանջատիրության արդար պոեզիան: Շիրազն անհատականանում էր հայրենասիրական պոեզիայի պատմական ընթացքի մեջ ոչ միայն հույզերի անմիջական հորձանքով, բնական ռիթմով, ժողովրդական կենսախոհությամբ ու պատկերավոր պարզությամբ, այլև գաղափարագեղագիտական հստակ ծրագրով: "Араратопреклонство" как эстетическую религию в советской поэзии и, вообще, в национальной идеологии провозгласил Ов. Шираз. Преодолевая границы господствующего строя, Ов.Шираз освободил внутренние рамки патриотической поэзии, вдохнул жизнь в разбитую психологию нации, придал национальную самоуверенность советской монархии, в политических условиях озвучивал правдивую поэзию, законно унаследованную его страной. Ов.Шираз отличается не только тем, что придал историческому процессу поэзии чувственность, волнение, тревогу с народными раздумьями, с образной простотой, но и четкую идеологическо-эстетическую программу. “The worship of Ararat” as as an aesthetic religion in the Soviet poetry, and in the national ideology in general was proclaimed by H. Shiraz. Mounting over the ruling system H.Shiraz released internal framework of patriotic poetry, breathed life into the nation’s shattered psychology, added self-confidence to the Soviet monarchy, ventilated in political terms the true poetry that was legally inherited by his country. H.Shiraz is notable not only because he added to poetry not only sensuality, excitement, anxiety with folk meditations, with imaginative simplicity, but also clear ideological and aesthetic program.
Keywords: Գաղափարաբանություն