Վերջավորող և վերջին վերջավորող ձայների գործառույթները հայոց ութձայն համակարգի տեսական բնութագրերում - Ամիրաղյան, Գայանե (Կոմիտասի թանգարան-ին-տ. հրատ.)
Հոդվածը նվիրված է հայ եկեղեցական երաժշտության հիմքը կազմող ութձայն համակարգի հիմնական գործառութային աստիճաններից երկուսի՝ վերջին և վերջին վերջավորող ձայների տեսական բնութագրերին XIX-XX դարերի և արդի շրջանի հայ երաժշտական միջնադարագիտության ոլորտում: Քննության են ենթարկվում վերոհիշյալ գործառույթների տեսական նկարագրերի տարբերությունները Ե. Տնտեսյանի, Ն. Թաշճյանի, Կոմիտասի, Ռ. Աթայանի, Ն. Թահմիզյանի, Ա. Արևշատյանի աշխատություններում: Դիտարկվող խնդրի վերաբերյալ Կոմիտասի տեսակետը որպես հիմնական ելակետ ընդունելով՝ առաջարկվում է մեթոդաբանական որոշակի մոտեցում, որը կարող է նպաստել վերջավորող և վերջին վերջավորող ձայների տեսական սահմանումների հստակեցմանը: The present paper is dedicated to the theoretical descriptions of two main functional degrees of the eight-mode system basing the Armenian sacred music, verǰavoroł jayn (Arm: final tone) and verǰin verǰavoroł jayn (Arm: last final tone), in the field of the Armenian medieval music studies in XIX-XX centuries and in our days. It examines the differences between the theoretical descriptions of the mentioned functions in the works of Ye. Tntesyan, N. Tashchyan, Komitas, R. Atayan, N. Tahmizyan, A. Arevshatyan. The opinion of Komitas regarding the question observed is taken as a starting point, offering a certain methodological approach which may contribute to the clarification of the theoretical definition of final and last final tones.
Keywords: Երաժշտություն; Թանգարաններ; Կոմիտաս Վարդապետ