Театральное искусство и его зритель в зеркале социологии - Саакян, Армен; Насибуллин, Равиль; Сагитов, Салават (ՀՀ ԳԱԱ «Գիտություն» հրատ.)
В статье театр рассматривается как вид искусства, который живет в зрелищно-игровом действии в непосредственном присутствии зрителя. Уважаемому читателю предложенная тема может показаться несколько непривычной. Мы привыкли относиться к театру преимущественно как к коллективу людей весьма специфических творческих профессий, труд которых направлен на то, чтобы занять своеобразной «игрой на тему» свободное от основного вида общественно-полезной деятельности время зрителя, попутно давая ему возможность расслабиться, отдохнуть от повторяющейся изо-дня в день рутины, побыть в окружении прекрасного, пообщаться, наконец, с приятелями, обменяться информацией и т.д. Надеемся, что статья будет воспринята как точка зрения авторов, имеющих опыт исследования театра в качестве социального организма, функционирование которого с неизбежностью предполагает общение сo зрителем. Հոդվածում թատրոնը քննության է առնվում որպես հանդիսատեսի հետ անմիջական հանդիսախաղային շփման միջոցով իրականացվող արվեստի տեսակ։ Առաջարկվող թեման հարգելի ընթերցողին կարող է փոքր-ինչ խորթ թվալ, քանզի մեր երևակայության մեջ թատրոնը յուրօրինակ ստեղծագործական մասնագիտության տեր մարդկանց մի հանրույթ է, որը հանդիսատեսի հիմնական հանրօգուտ գործունեությունից ազատ ժամանակը զբաղեցնում է, ներկայացնելով այսպես կոչված «խաղ տվյալ թեմայով», հընթացս նրան հնարավորություն ընձեռելով թեթևանալ հոգսերից ու լարվածությունից, հեռանալ օրեցօր կրկնվող միապաղաղությունից, շփվել գեղեցիկի հետ, հանդիպել ընկերներին, նորություններ փոխանակել են։ Շեշտենք, որ հոդվածում արտահայտված տեսակետը պատկանում է հեղինակներին, ովքեր մեծ փորձ ունեն թատրոնն ուսումնասիրելու ոլորտում, դիտարկելով այն որպես հանդիսատեսի հետ պարտադիր շփում ենթադրող հասարակական կառուցվածք։ In the paper, the theatre is considered as an art form that lives in a show-and-play action in the direct presence of the audience. The proposed topic may seem somewhat unusual to the readers. We are used to treating the theatre mainly as a team of people of specific creative professions, whose work is aimed at entertaining the spectators during their time off from their main socially useful activity, performing some kind of “play on a topic” and thereby letting them relax, take a break from their endlessly repeating day-to-day routine, be surrounded by the beautiful, communicate with friends and exchange information, etc. We hope that the article will be perceived as the viewpoint of the authors, who have vast experience in studying the theatre as a social organization, the functioning of which inevitably involves communication with the audience.
Keywords: Социология искусства