Երեխաների բռնի տեղափոխումը որպես ցեղասպանական գործողություն. ձևավորումից դեպի քրեականացում - Գզոյան, Էդիտա Գ․ (ՀՀ ԳԱԱ Հայոց ցեղասպանության թանգարան-ինստիտուտ)
Երեխաների բռնի տեղափոխումը «Ցեղասպանության հանցագործությունը կանխարգելելու և դրա համար պատժի մասին» կոնվենցիայի ցեղասպանական հինգ գործողություններից մեկն է: Այն արգելում է «երեխաների բռնի տեղափոխումը մարդկային մի խմբից մյուսը»՝ ազգային, էթնիկական, ցեղական կամ կրոնական որևէ խմբի լրիվ կամ մասնակի ոչնչացման մտադրությամբ: Գտնվելով մշակութային և կենսաբանական ցեղասպանությունների սահմանագծին՝ երեխաների բռնի տեղափոխումը բավական յուրահատուկ կիրառություն ունի ցեղասպանական մյուս գործողությունների համեմատ, քանի որ այն ձևավորում է թիրախավորված խմբի նոր ինքնություն՝ ոչնչացնելով նախորդը: Forcible child transfer is one of the fi ve genocidal acts listed in the Convention on the Prevention and Punishment of the Crime of Genocide. It forbids forcibly transferring children from one group to another with intent to destroy in whole or in part a national, ethnic, racial or religious group. Operating in the nexus of cultural and biological genocides, forcible child transfer has a unique application in comparison with the other genocidal acts as it forms a new identity for a targeted group through the destruction of its former one. Насильственная передача детей является одним из пяти актов геноцида в “Конвенции о предупреждении преступления геноцида и наказании за него.” Она запрещает “насильственную передачу детей из одной человеческой группы в другую” с целью полного или частичного уничтожения какой-либо национальной, этнической, расовой или религиозной группы. Находясь на грани культурного и биологического геноцидов, насильственная передача детей имеет довольно особенное употребление в сравнении с другими актами геноцида, так как она формирует новую идентичность у целевой группы, искореняя предыдущую.
Keywords: Հայոց ցեղասպանություն; Հայոց պատմություն